Niet om te huilen

Spinvis presenteerde vandaag op Radio 1 een kort verhaal (1 min.).

Als kind had hij een plastic kompas gekregen. Een ongelooflijk kostbaar bezit (2 gulden). Hij zag zich zelf in Blijdorp. Van het olifantenverblijf naar het slangenhuis. Hij liep over een brug en tussen de planken door kon hij het water zien. Hij had het kompas in zijn handen en bedacht hoe vreselijk het zou zijn als het kostbare kompas in het water zou vallen. Hij kon zich geen voorstelling van maken hoe het zou zijn als het kompas in het water zou vallen en voor altijd onbereikbaar zou zijn. Hij liet het kompas in het water vallen.

Hoe herkenbaar …

Ik denk dat ik zes was toen ik na eindeloos zeuren eindelijk van mijn moeder een zakmes kreeg. Een zakmes met een rood heft.

Wat een ongelooflijk kostbaar bezit. We liepen langs de Grote Beerze, ons dagelijks speelterrein en ik maakte goede sier met het mes. Ik had het voor het eerst op zak.

Bij een bocht in de beek wou ik mijn eerste tak afsnijden en plons, daar viel het mes in het water. Juist in een bocht waar de beek onmetelijk diep was.

Ik huilde niet eens. Het was te erg om te huilen. Een klem om mijn hart. Nog steeds een beetje … 50 jaar later.

Huisje-boompje-beestje

‘Bouw dupe van gesneefde ambities’ kopt het NRC Handelsblad op de economiepagina. Grote projecten als de Blauwe Stad bij Winschoten, Wieringerrandmeer, Doetichem schrapt een ambitieus plan om 8000 woningen te gaan bouwen. Men ontdekt dat veel delen van Nederland krimpgebieden zijn of gaan worden …

Speculanten kochten boerenland. De boer voer daar wel bij en de projectontwikkelaar keek ook met eurotekens de toekomst in. Dit is gelukkig voorbij!

D’r zijn enkele nieuwe realiteiten.

Mensen kiezen niet meer automatisch voor het huisje-boompje-beestje scenario. De vrijstaande eengezinswoning is niet ieders ideaal. Er moet veel meer ingezet gaan worden op andere woonvormen.

We moeten per direct ophouden met steeds weer nieuwe uitleglocaties. Stoppen met het bouwen van de Vogelaarwijken van de toekomst.

We moeten gaan inbreiden. Vrijkomende gebieden (oude bedrijventerreinen, verloren woongebieden) in dorpen en steden moeten worden herontwikkeld.  We moeten investeren in stedelijke vernieuwing; de kwaliteit van de bestaande stad of dorp hoog houden.

Daarmee is de tijd voorbij van grootschalige speculaties en gecreëerde schaarste aan bouwgrond. Kies voor kwaliteit, kies voor duurzaamheid.
Bestaand dorp of stad zijn bewezen duurzaam!

Repas

In Nederland is buitenshuis gaan eten al snel UIT eten gaan. Het wordt dan snel wat chiquer.

Dat is anders op het Franse platteland. Zoek in een ogenschijnlijk verlaten dorp een café-restaurant, gelegen aan een groot plein. Vanaf 12:00 u. stoppen vervolgens de mannen van het telefoonbedrijf, de mensen van de elektriciteit, de kantonniers. De een na de ander stommelt het restaurant in, met werkkleding, met stevig maar ook modderig schoeisel.

De serveerster kom naar je tafeltje: “Repas?”, “Rouge?”

Meer dialoog is niet nodig. Het brood wordt op tafel gezet. Een fles water en een fles rode wijn. Dit wordt al snel gevolgd door de entree, een salade van witte rijst met charcuterie. Het hoofdgerecht bestond uit drie lapjes vlees in een heerlijke bruine saus en frietjes. “Fromage?” Daarna nog een sinaasappel en een kopje koffie na.
(Het tafereel speelde zich af in Anost, Morvan. Herfstvakantie.)

Na zo’n maaltijd ben je pas echt aan een siësta toe en dat doen de locale mensen dan ook …

Yangzhou Connection

Vatnajökull

Onder de op een na grootste gletsjer van Europa, de Vatnajökull, vult zich ondergronds een meer met smeltwater. Het ijs smelt onder invloed van vulkanisme. Als het meer vol is, hevelt het zichzelf leeg. Dat gebeurt iets vaker dan eens per 10 jaar. Op dit moment werkt die sifon. Het meer loop met zo'n kracht leeg, dat je meteen een verklaring hebt voor de tijdelijke bruggen in het gebied.

Bovenstaande foto's zijn gemaakt in IJslands nationale park Skaftafell. In 2008 liepen Monique, Tijn en ik hier rond.

Hoefijzer

 

Op de valreep, aan het einde van de herfstvakantie, troffen we twee vleermuizen aan in onze linkerkelder. (Het huis lin La Roche de Vermenoux is gebouwd op drie kelders ...) Maar ... biologen willen beesten namen geven: een kleine grote hoefijzerneusvleermuis of een grote kleine? Omdat het dier met zijn neus tussen de vleugels doorkijkt hebben we hem thuis kunnen brengen: de kleine. In Nederland werd het laatste exemplaar gescoord in 1983. Ten zuiden van Pas de Calais en Picardië begint zijn huidige leefgebied.

Het is grappig dat de dieren bij storing hun poten optrekken. Op deze foto is dat net te zien.