Vergincétorix (Alesia)

Franse francen

Meer dan vijfentwintig jaar geleden kwam een man op een brommertje langs bij de gîte d’étape de Couvault in Larochemillay. We zaten daar met een studentengroep.
Hij had ervan gehoord, van de groep Nederlanders in het dorp. Hij had een boerderijtje te koop in de buurt van de Mont Beuvray (archeologische site Bibracte). Of we belangstelling hadden en nee, dat hadden we niet. Joop, mijn collega, wist me te overtuigen om toch met de man te gaan kijken.

120 miljoen kostte de boerderij! Een lollig boerderijtje, natuursteen met een balustrade aan de voorkant … er hoorde ook nog een stuk bos bij en hij wees met een ruim gebaar naar de Mont Beuvray.

120 miljoen waren natuurlijk geen reguliere francs, maar oude francs. We vroegen hem of hij 120.000 in nieuwe francs bedoelde. Dat bracht hem in verlegenheid. Hij durfde het rekensommetje niet aan en zou er nog op terug komen! De oude francen waren toen ongeveer 35 guldencent. We zouden er een koopje aan gehad hebben, maar we hadden gewoon geen belangstelling.

Pas sinds kort zijn in de supermarkten de producten niet meer dubbel geprijsd, in euro’s en in francen. In het weekend zagen we bij een tankstation nog een conversietabel van francen in euro’s en andersom …

Het centrum van Europa lag, voor de toetreding van de Oost-Europese landen, bij ons in de buurt, in de Morvan! Centre européenne …

DRINK MATIG MAAR REGELMATIG

Stiekem hadden we afgelopen zondag niet zo veel zin in wandelen, maar meer zin in de après nordic walking. Tomtom-loos reden we via Goirle, over landgoed Nieuwkerk, richting Belgische grens. Omdat het te druk was bij de benzinepomp, gingen we een bierschuur in.

Mix-kratje Reynaert uit Lochristi: amber, triple en grand cru … mmmmm.

We bedachten dat het wel lekker zou zijn om een biertje te gaan drinken in Turnhout. Op weg daar naar toe kwamen we langs natuursteenhandel Tuytelaers in Ravels. Die hadden een opendeurendag. Voor ons huisje in Frankrijk zochten we nog steeds tegels voor de keukenvloer, maar arduin (Belgische hardsteen) vonden we nogal duur (vanaf 60 eur/m2). Wat schetste onze verbazing toen we Asian Blue Antiek zagen: Vietnamese blauw- of hardsteen. Voor minder dan de helft van de prijs en vanwege de opendeurendag 20% korting! Daar houden deze Hollanders wel van …

Jawel, uiteindelijk kwamen we ook nog in Turnhout aan. D’r was nergens een vrij plekje op een terrasje in de zon te vinden!

Menig Geitenboer heeft het lastig

Menig Geitenboer heeft het lastig

typisch, weer in het begin van het jaar nu de lammetjes komen.
ik krijg de indruk dat de boeren weg gejaagt worden.
waar komen nu toch ineens die ziektes van dan, jaren lang nooit iets van gehoord.
ze zijn de wereld aan het vergeven, en ik ben niet de enigste die zo denkt!!

sjan - 26-03-2011 | 06:15

Tsja Sjan, als dit het beeld is wat je van Brabant hebt, valt jou waarschijnlijk ook niet veel te verwijten. 

Voor degenen die het Brabants minder goed machtig zijn “ze zijn de wereld aan het vergeven” betekent dat ze suggereert dat de wereld vergiftigd wordt. Dat is het makkelijke deel van de zinsnede. “Ze” is ingewikkelder. Dat zijn de anderen, mensen buiten haar invloedssfeer en eigenlijk ook meestal buiten de invloedssfeer van het dorp. “Ze” zijn ook mensen, die zich bezig houden met zaken, die niet begrepen worden. Obscure praktijken.

Sjan heeft nog niet gehoord van het preventieve antibioticum gebruik en de bacteriestammen, die resistent geworden zijn voor antibiotica, ook voor humaan gebruik. Ze heeft nog niet begrepen, dat intensieve veehouderij grote risico’s met zich meebrengt voor dierziekten als varkenspest, MKZ, gekke koeienziekte, vogelgriep, Q-koorts, …

Het is vooral een andere “ze”, die daarover zeuren. Dat zijn de stedelingen, die in het dorp zijn komen wonen; dat zijn ook de medici, die vooraf aan een operatie vragen of je in contact bent geweest met boerderijdieren. (Dan word je als laatste klant van de dag ingepland, waarna de operatie- of behandelkamer grondig ontsmet kan worden … MRSA is zo’n andere Multi-resistente bacterie.)

Maar Sjan, “ze” zijn ook zeker de boeren, als het gaat om het “vergeven van de wereld”. Bijvoorbeeld met de neonicotinoïdes, die het insecten- en bodemleven grondig uitroeien of de residuen, die in het drinkwater terecht komen. “Ze” is ook de LTO, die met Bleker de toelating voor nieuwe chemische vernuftigheden makkelijker maakt.

“Ze” zijn ook de stadse mensen, die zondags in het ommeland willen wandelen; dorpelingen die ommetjes willen. Pottenkijkers eigenlijk, die te dicht bij de boeren erven komen.

Hennepkwekerij kelder oude waterzuivering Moerenburg

Brabants Dagblad 25/3

*UPDATE 10.30 uur*TILBURG - De politie heeft donderdagmiddag een hennepkwekerij ontruimd in de kelder van café De Worm op de voormalige waterzuivering in Moerenburg aan de Hoevense Kanaaldijk. In de kelder van het pand trof politie twee kwekerijen aan.

Medewerkers van het waterschap De Dommel bezochten het pand vanwege onderhoud. Ze zagen dat er iets niet klopte en belden de politie. Die trof in de kelder een ruimte aan met 205 hennepplanten. In de ruimte daarnaast werden 239 stekken gevonden. Er is nog niemand aangehouden. De politie is nog op zoek naar de exploitant van café De Worm. Het voormalige kantoorpandje was omgebouwd tot café De Worm, waar de Tilburg CowBoys het evenement Het Sterkste Verhaal van Nederland gehouden hebben.

Zie ook mijn blog 'Gadje'...

Voorjaarsflora in het Hohndal

 

https://picasaweb.google.com/mjcm.arts/HohndalMaart2011# 

Gadje

Gisteren mocht ik met Monique mee naar het Rosenberg-trio (Back to Spain) in de Concertzaal Tilburg. ‘Trio’ is betrekkelijk, ze waren met z’n zessen en hadden eigenlijk met zeven moeten zijn. De drie zigeuner neven (de broers Nonni en Nous’che en neef-leider Stochelo) hadden Groninger jazzgitarist Jan Kuiper en flamencogitarist Peter Kalb meegebracht. Vreemde eend in de bijt was Eddy C (Conard): percussionist, zang. Eddy C bleek nogal dominant te zijn tussen de snarenmannen; wel met kwaliteit en hij zorgde er voor dat er ook nog wat te zien was op het podium. Wat clownesk en ook te aanwezig in de muziek.

De Rosenbergs noemen hun muziek gipsy swing en dat zit inderdaad dichter bij de beleving dan ‘gipsy jazz’. Onder meer Paco de Lucia, Django Reinhardt en Bireli Lagrene werden rijkelijk geciteerd en de laatste twee werden zo nodig vrijelijk van een Spaans accent voorzien. 

Easy listening en dus gelikt. Passend bij de Concertzaal en het Tilburgse publiek.*

Ik denk wat dat betreft met smart terug aan het optreden van David Emerald bij ‘Enorm enorm café De Worm’ van Stan van den Broek op de voormalige rioolwaterzuivering Moerenburg. Het duo of trio trad op ter opluistering van ‘Eetbaar landschap’ o.i.d. van KORT, Kunst in de Openbare Ruimte Tilburg. Rosenberg-verwant Emerald was te laat en toen hij aankwam bleek hij niet geslapen te hebben en had een kater van hier tot Tokio. Ziek als hij was begon hij toch aan het optreden, met Tilburgse havenmeester Piet Maas. Gelegenheidsuitbater Stan fluisterde “let op: ik stop er nu twee of drie bier in en dan gaat ie als een trein!”. Verdomd … aldus geschiedde …
Heerlijk in het zonnetje, triple in de hand en vrijwel een privé concert. Wat je noemt ‘feel good’.

*: in de categorie BN-ers: PVV-er Dion Graus met vooroordeel bevestigend gezelschap. Patjepeeërs, ofschoon de blondine met de tot aan de navel reikende decolleté op voldoende aandacht kon rekenen …

http://www.swingtette.net/swingtette_html/swingtette_plaatjes/06%20I%27ll%20see%20you%20in%20my%20dreams.mp3