Waterbed

 

M'n dochter treft voorbereidingen voor een kunst- en cultuurprogramma op de draaibrug in de Piushaven van Tilburg. De brug wordt afgebroken maar gaat dáárvoor in de nacht van 9 en 10 september open en het eiland dat dan ontstaat is een podium voor manifestaties. Nina werkte aan een drijvend bed; met hulp van Tijn. Terwijl Monique en ik nog stoeiden met de wet van Archimedes, werd het bed uitgetest! En ... het werkt. Je kunt er op liggen, springen er vanaf duiken.

Couleuvre

 

Sinds jaar en dag vinden we vervellingshuiden van een slang op onze zolder. Vorig jaar stond Monique in eens oog in oog (en op ooghoogte) met de vaste bewoner. We kregen het dier nog wel te zien, tussen de muur en een deur die op z’n kant daar tegenaan lag. Een bijna zwart dier van meer dan een meter lang. Kennelijk pas verveld want het dier blonk als een spiegeltje.

Dit jaar zagen we het dier (zie foto) tegen de nok van het dak liggen.

In de Morvan is het voorkomen van couleuvres op de zolders redelijk gewoon d.w.z. bij Hans en Jacqueline in Denault zagen we zo’n slang tussen de regenpijp en de muur omhoog kruipen. Bij een wandeling in de omgeving van Quarré les Tombes (Bois de Mont) vonden we de vervellingshuiden op een zolder liggen en aan de hanenbalk hangen.

Maar welke soort is het? In het Frans kennen ze een couleuvre à collier (ringslang), couleuvre d’esculape (esculaapslang) en een couleuvre vert et jaune (geelgroene toornslang). Wij hielden het steeds op een ringslang, maar ik begin in toenemende mate te twijfelen. Zijn onze couleuvres op de zolders geen esculapen? De foto is niet goed genoeg, maar toch zijn er wat blauwe stipjes op de flank te ontwaren.  Klopt ook beter met het habitat …

Op de site http://lezards-serpents-de-france.e-monsite.com is (niet toevallig?) een esculaap opgenomen op een zolder.

Wie helpt ons?

LA CHAPELLE SAINT JOSEPH DES ANGES

Op onze retour à la Hollande passeren we een groot aantal intrigerende plaatsjes. Omdat we voor de terugreis meestal een volle dag inplannen, kunnen we per keer een plaatsje aandoen. Dikwijls is een middeleeuws kapelletje of kerkje de aanleiding om ‘van het harde pad af te gaan’.

Een heel bijzondere kerk passeren we steeds in de Champagne, tussen Vosnon en Villeneuve au Chemin (N77). Op de 43 m hoge toren prijkt een Mariabeeld van 7 m (8.5 ton). Dat is wat anders dan een verguld haantje!

De kapel – het is geen kerk – werd halverwege de 19^de eeuw gebouwd als persoonlijk initiatief van abbé Cardot, de pastoor van Villeneuve au Chemin. Zijn stoffelijke resten liggen achter de Calvarieberg.

Maria Hemelvaart was me als ongelovige niet ontgaan. Het is immers een vrije dag in Frankrijk en België.  En daarom ook een rustige reisdag naar huis … in Tilburg.
Toch werden we verrast door een aankomende auto met Roma-mannen en –jongens. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we ons ook niet helemaal veilig voelden. (Vooroordelen zijn lelijke dingen …) Roma’s zijn Maria vereerders bij uitstek. Een familieverpakking waxinelichtjes werd aangestoken voor het Mariabeeld op de Calvarieberg. Maria en Maria Magdalena kregen ieder een nieuwe handdoek (prijsje en promotiesticker zaten er nog op) aan hun voeten gedrapeerd.  In een schietgebedje en een zucht waren de mannen weer verdwenen … ons enigszins verbouwereerd achterlatend.

Flexibele dikbed mortel

Ook de Morvan kende een kwakkelzomer. De keren dat Monique en ik visite hadden was het gelukkig goed weer.
De tussenliggende periodes wisten we aardig op te vullen met de sloop van het oude sanitair en de daarop volgende renovatie.
Op de foto een impressie van puur ambachtelijk tegelen. De originele tommettes werden voorbehandeld met een waterdichte grondlaag, waarna de oud-gemaakte Vietnamese hardstenen tegeltjes in een eveneens waterdichte dikbed mortel werden gelegd.
We hopen hiermee de vocht- en schimmelproblemen in de keuken flink teruggedrongen te hebben.

Fotoverslagje van Vulkaneifel

Klik op onderstaande link voor een fotoverslagje

Excursie van de Ecologische Kring naar de Vulkan-Eifel

TinyWaterNatuurlijk

Beekbodem op de oever

In de dagen van het Moller Instituut was ik tijdenlang het boze genius achter het Bio Blad. De vergelijking met mijn blog gaat goed op: (natuur)informatief en héél voorzichtig kritisch. Desondanks werd ik op het matje geroepen bij de vakgroepleider. D’r waren artikeltjes die niet goed gevallen waren. Ze vond dat we maar moesten stoppen met het Bio Blad.
Voorzichtig gaf ik haar in overweging daar nog eens over na te denken. Met mij als ‘hoofdredacteur’ had ze wel een aanspreekpunt. Als we ‘ondergronds’ waren gegaan, hadden we ook het ‘voorzichtig kritische’ kunnen verlaten.

Beekprikken-incident
De Dommel koos er voor om eerst een feitenrelaas op te stellen, voordat er naar buiten getreden werd. Dat laatste overkwam het waterschap. De brieven van SBB, BMF en RAVON werden doorgesluisd naar Ron Lodewijks van het Eindhovens Dagblad. Die wist ook de weg te vinden naar deze blogsite. ‘Hoofdbestuurder schaamt zich kapot’ was een van de citaten.

Is een blog wel verstandig voor een waterschapsbestuurder? Was het verstandig om een artikel te wijden aan het beekprikken-incident.

Om met het laatste te beginnen: terwijl het waterschap het incident onder de pet hield, werd ik via kanalen als BMF, RAVON, terreinbeheerders en PGO’s benaderd wat er in ’s hemelsnaam was gebeurd met een van de meest waardevolle beken van Nederland. Voor degenen die de weg naar de blogsite kenden, vond ik het nodig om te vertellen wat er plaats gevonden had.
Het betreffende artikel teruglezend vind ik het nog steeds heel voorzichtig en correct geschreven. (In de ontsteltenis had dat ook anders gekund …) Ook het artikel van Ron Lodewijks vind ik grosso modo correct. In eerste instantie schrok ik wel van zijn versie, maar na herlezen kan ik me er goed in vinden, op enkele details na.

De andere vraag: is een blog verstandig voor een dagelijks bestuurder? Daar heb ik niet echt een antwoord op. Wel is het zo dat politieke partijen in het waterschap zich moeten kunnen profileren. (In mijn definitie is WaterNatuurlijk een politieke partij. ) De fractie lukt het niet om die aandacht op zich te vestigen. De portefeuillehouder Natuurlijk Water wel.
En dat zijn precies de twee argumenten om er mee door te gaan. 1. Verantwoording ten opzichte van de achterban van WaterNatuurlijk en mezelf. 2. Verantwoording ten opzichte van mijn portefeuille. (Vanuit de omgeving Westerhoven, bestuurlijk vanuit de terreinbeheerders, natuurbeschermers, kreeg ik veel adhesiebetuigingen.)
Loyaliteit ten aanzien van het bestuurlijke college (DB) maakt dat ikzelf vind dat ik prudent zal moeten blijven.  

Dommel door Boxtel

Maandag 20 juni 2011. Een vijver langs de Dommel in Boxtel wordt overgedragen aan een basisschoolklas uit de omgeving. De watergraaf, de loco en de wethouder, en de jeugdwatergraaf, treden aan om de gebeurtenis cachet te geven.

Foto Ineke Barten