Gadje

Gisteren mocht ik met Monique mee naar het Rosenberg-trio (Back to Spain) in de Concertzaal Tilburg. ‘Trio’ is betrekkelijk, ze waren met z’n zessen en hadden eigenlijk met zeven moeten zijn. De drie zigeuner neven (de broers Nonni en Nous’che en neef-leider Stochelo) hadden Groninger jazzgitarist Jan Kuiper en flamencogitarist Peter Kalb meegebracht. Vreemde eend in de bijt was Eddy C (Conard): percussionist, zang. Eddy C bleek nogal dominant te zijn tussen de snarenmannen; wel met kwaliteit en hij zorgde er voor dat er ook nog wat te zien was op het podium. Wat clownesk en ook te aanwezig in de muziek.

De Rosenbergs noemen hun muziek gipsy swing en dat zit inderdaad dichter bij de beleving dan ‘gipsy jazz’. Onder meer Paco de Lucia, Django Reinhardt en Bireli Lagrene werden rijkelijk geciteerd en de laatste twee werden zo nodig vrijelijk van een Spaans accent voorzien. 

Easy listening en dus gelikt. Passend bij de Concertzaal en het Tilburgse publiek.*

Ik denk wat dat betreft met smart terug aan het optreden van David Emerald bij ‘Enorm enorm café De Worm’ van Stan van den Broek op de voormalige rioolwaterzuivering Moerenburg. Het duo of trio trad op ter opluistering van ‘Eetbaar landschap’ o.i.d. van KORT, Kunst in de Openbare Ruimte Tilburg. Rosenberg-verwant Emerald was te laat en toen hij aankwam bleek hij niet geslapen te hebben en had een kater van hier tot Tokio. Ziek als hij was begon hij toch aan het optreden, met Tilburgse havenmeester Piet Maas. Gelegenheidsuitbater Stan fluisterde “let op: ik stop er nu twee of drie bier in en dan gaat ie als een trein!”. Verdomd … aldus geschiedde …
Heerlijk in het zonnetje, triple in de hand en vrijwel een privé concert. Wat je noemt ‘feel good’.

*: in de categorie BN-ers: PVV-er Dion Graus met vooroordeel bevestigend gezelschap. Patjepeeërs, ofschoon de blondine met de tot aan de navel reikende decolleté op voldoende aandacht kon rekenen …

http://www.swingtette.net/swingtette_html/swingtette_plaatjes/06%20I%27ll%20see%20you%20in%20my%20dreams.mp3

Zet je gezeik om in energie!

Cartoon uit het cartoonfestival in het Markiezenhof in Bergen op Zoom! 

http://www.bozinbeeld.nl 

Carnaval in de Morvan

Krimp

Via de link kom je terecht bij een kaart, die weergeeft hoe de bevolking, de huishoudens en potentiële beroepsbevolking in Nederland zich van jaar tot jaar ontwikkelen in de periode 2008 tot 2040.
Deze PBL-kaarten waren op 10 februari te zien op het Festival der Bestuurskunde, dat in het teken stond van krimp. PBL-onderzoeker Femke Verwest verdedigde op de bijeenkomst de stelling dat het beter is krimp niet te bestrijden, maar te begeleiden en dat gemeenten regionaal moeten samenwerken in de aanpak van krimp. 

http://themasites.pbl.nl/images/Ontwikkeling-bevolking_tcm60-49631.pps

De vergrijzing in beeld …

Mr Thierry BUTEAU (vacant)
Mr Robert LAURENT (RS)
Mme Marie-Lou LEMOINE (vacant)
Mme Jacqueline GRUE (RS)
Mme Marie-Lou LEMOINE
Mme Jeannine DEVOUCOUX
Mr Martinus ARTS (RS)
Mr Claude POREZ
Mme Jeanne GALICE les Héritiers (RS)

Met de reorganisatie van het ophalen van het huisvuil kregen we bovenstaand overzichtje van le quartier van la Roche de Vermenoux en dat brengt de leegloop van het Franse platteland op onversneden wijze in beeld.

Wij hebben ons huis in de Morvan nu een jaartje of 7. Toen we kennis maakten met de buren woonde naast ons Jeanne Galice, een bejaarde maar krachtdadige vrouw. Tegenover ons hadden Claude en Chantal Porez hun werkzame bestaan. Verder de Roche op woonden Jeannine, Marie-Lou en Jacky met zijn moeder. Een jong stel huurde een deel van de boerderij van de nicht van Chantal. Verder stonden er twee boerderijen, eentje ‘vacant’ en de andere ‘résidence secondaire’ (RS). Afijn … de village fleuri maakte een rustige, maar vitale indruk.

Als we nu arriveren en Jeannine begroeten is de 78-jarige struise vrouw geëmotioneerd. Ze is enorm opgelucht als onze rode luiken open gaan. De afgelopen carnavalsvakantie was een korte week, van vrijdag tot en met woensdag en ook de korte duur beroert haar.

In het laatste stuk van het quartier is zij de enige! Marie-Lou heeft kanker en is meestal bij een van haar kinderen in Nevers. Jacky en zijn moeder zijn vertrokken naar het naburige stadje, Château Chinon om dichter bij de voorzieningen te zijn. De rest staat leeg.
Het grote huis van Jeanne Galice is na haar overlijden van de ‘erven Galice’ en alleen in de weekenden is er Serge, die doordeweeks in Lyon woont en werkt.
Als Chantal en Claude met hun camper er op uit trekken is Jeannine de enige bewoonster van het gehucht! Ze heeft dan de sleutels van alle huizen van het ‘lieu dit La Roche de Vermenoux’, incluis die van ons. De vrouw is geboren en getogen in La Roche de Vermenoux, maar ze is dan bang, ze is bijna voortdurend bang …

Als wij weer vertrekken branden de tranen in haar ogen. Wanneer we er weer zijn … over twee kleine maandjes …

De altijd groene Morvan vergrijst en ontgroent. Is dit ook het perspectief van bijvoorbeeld de dorpen en gehuchten in het Groene Woud …

Voor wie wil: gasten zijn altijd welkom en buiten onze aanwezigheid is het ook bespreekbaar om het huis te gebruiken. Het huis is van alle gemakken voorzien, maar is niet echt ‘verhuur-fähig’ voor derden. Voor vrienden en kennissen wel …

Het Rijke Roomsche Leven; Vastenaovend

Het carnavalstumult is weer achter de rug. Met een boel andere mensen stellen we vast, dat voor veel carnavalsvierders het feest begint met de 11^de van de 11^de en doorloopt tot aan Aswoensdag. Zelfs middernacht tussen carnavalsdinsdag en Aswoensdag wordt niet meer gerespecteerd.

In de absoluut carnavalsluwe Morvan lieten Monique en ik onze gedachten hier eens over gaan. Monique is natuurlijk groot gebracht in de traditie van Maastricht en ik in de bijna net zo oude traditie van Midden-Brabant … Ha, ha … dat laatste is dus niet waar. Zo’n 50 jaar geleden lag ik ziek in bed. Ik had de mazelen en omdat voor het eerst een carnavaloptocht door het dorp trok mocht ik met mijn bed voor het raam in de bijkamer liggen, zodat ik ook nog wat van de optocht in Middelbeers kon zien. Eindelijk was pastoor Terhorst overstag gegaan en kon er ook in Middel- en Westelbeers carnaval gevierd worden! Vanaf de 60-er jaren van de vorige eeuw dus!

Daarvoor kenden we wel Vastenavond. Hier kwam Monique’s expertise aan te pas om te reconstrueren hoe dat in elkaar stak. Vermoedelijk trokken we alleen op de dinsdag voor Vastenavond met de foekepot op pad. (Die dinsdagavond is namelijk letterlijk de Vastenaovend!)

Foekepotterij, foekepotterij,

geef me nù cent, dan goa ik veurbij.

ik heb geen geld um brood te kopen,

deurum mot ik met de foekepotte lopen.

Foekepotterij, foekepotterij,

geef me nù cent dan goa ik weer veurbij.

De kinderen trokken van deur naar deur, onder de instrumentale begeleiding van een foekepot. Het woord klinkt al enigszins obsceen. Ik heb hier en daar ook de bijbehorende hand beweging voorgedaan en dan wordt het niet beter.

Bij ons was een foekepot en conservenblik, waarover een stuk varkensblaas was gespannen, met in het midden daarvan een rietstengel. Spuug in je hand en je wreef daarmee over de rietstengel. (Mooier is een kleine Keulse pot en de rietstengel was dikwijls een rotanstokje.)

De strooptocht langs de deuren was bedoeld om je snoeppot een flinke boost te geven … of beter je zakgeld aan te vullen.

Voor mensen buiten de katholieke traditie: in de vastentijd mocht er niet gesnoept worden en de lekkernijen die je met Vastenavond en de vastendagen kreeg potte je in een trommel op. Sommige lekkernijen waren na 40 dagen enigszins over hun houdbaarheid heen, maar dat mocht de pret met Pasen niet deren. Kinderen, die geen risico’s wilden nemen, namen tussentijds ook wel eens een steekproef.

De wijkverpleegster, zuster Van Wijngaarden, woonde op de eerste verdieping van een statig pand. Die nam niet de moeite om steeds naar beneden te lopen om het kindergezang aan te horen – de meeste kinderen had ze als vroedvrouw al op hun vocale kwaliteiten getoetst – en zij wierp snoepgoed of kleingeld over de trap naar beneden. Omdat ze toch niet kwam kijken wie er aan de deur stond, waren er slimmeriken, die enkele keren achtereen aanbelden …

De onderstaande tekst heb ik ook van internet geplukt. De versie die wij zongen was minder uitgebreid dan de onderste, maar fragmenten ervan wisten wij in de bovenste versie te verwerken. De meeste zinsneden kom in enige hoedanigheid bekend voor.

Vrouwke ’t is vastenavond.

ik kom niet thuis voor ‘s avonds

’ s avonds in de manenschijn

als vader en moeder naar bed toe zijn.

Hier unne stoel en daar unne stoel.

Op elke stoel een kussen.

Vrouwke houdt oe kinnebak toe

of ik gooi er inne tussen.

oe neus en tussen oe kin

daar kan nog wel unne pannekoek in.

Boven in de schouwen

daar hangen de worsten aan touwen.

Boven in de schoorsteen

daar hangen de worsten met lange been.

Snij mar diep, snij mar diep,

mar ene vinger diep

Ik heb gezongen en niks gehad

gif me ’n stuk van ’t vèrreke z’n gat

Rommelerij, rommelrij,

gif me unne cent dan ga’k voorbij,

gif me unnen appel of ’n peer.

dan kom ik ’t hele jaar nie meer.

In de aanloop van carnaval hebben Monique nog een en ander meegekregen van het feest in Maastricht. Toevallig de ene zondag van de bekendmaking van de nieuwe prins en enkele weken daarna enkele kindercarnavalsverenigingen, gelardeerd met zatte hermeniekes in de winkelstraten. Bij Monique gaat het dan weer kriebelen, maar voor mij – met het Midden-Brabantse als referentie – is carnaval een feest met alle banaliteiten, die feesten anno nu hebben. Voor mij zijn intussen de meeste eender en met enige willekeur raak ook ik daarin verzeild en doe er dan met volle overgave aan mee!